Ankara'da Bir İmza Günü ( Kibrit Çöpleri )

Bugün hayatımda ilk kez bir yazarın imza gününe katıldım.Murathan Mungan geldi Ankara'ya.Ben de dün yeni çıkan kitabı "Kibrit Çöpleri" ni almıştım, bugün de kitap evinde imzalatmaya gittim.Ne yalan söyleyeyim, öncelikle ne konuşacağımı bilemedim.Kuyruğa girdikten sonra aklımda bir şeyler oluşmaya başladı.En sonunda sıra bana geldi.Murathan Mungan adımı sordu, söyledim ardından kitabın ikinci sayfasına adımı, soyadımı yazıp, tarih attıktan sonra imzaladı.Ben, kendisine "İlk olarak Kırk Oda adlı kitabınızı okudum.O kitapta 80'leri anlatan öyküler vardı, umarım o öykülerin günümüz versiyonlarını da okuruz" dedim.Mungan : "Bu biraz tekrar köpürtmek gibi olur, yinede o türden bir öykü kitabı yazmayı tasarlıyorum." dedi.Bende : "Adı önemli değil aynı hisleri alabilirsek problem yok." dedim.Arkasından Mayıs 2008 'de Samsun' a geldiğinde imza gününe gidemediğimi söyledim, Mungan'da 'Kadından Kentler' kitabı için geldiğini söyledi ve tarihi hatırlamamı hoşnutlukla karşıladı.

Bunları okuyan kişi belki yadırgayacaktır yazdıklarımı; ancak belirttiğim gibi hayatımda ilk kez bir yazara kitap imzalatıp ve sohbet etme şansım oldu.Daha önce bu tür bir imkanım olmamıştı.Çok zevk aldığım bu imza gününden.Ankara'da olmanın avantajları denilebilir buna.Bir miktar heyecanlanmayı da normal karşılamak gerekir.Her zaman imza gününe gidemiyoruz azizim.Umarım daha birçok imza gününe gitme fırsatım olur bundan sonra.

Nilüfer (*)

Zeynep Casalini - Nilüfer Murathan Mungan 'ın harika bir şiirinden; Zeynep Casalini muhteşem sesiyle bu şiiri akıl almaz bir evrene taşıyor.Bu klibi ilk olarak 2007 yılında -olsa gerek- seyretmiştim.Bugünlerde kendimi bu şarkı ile fazla yan yana getiriyorum.Dünya üzerinde madem etki-tepki veya denge unsurları ile açıklanan değerli kavramlar var.Eyvallah.Ben kendi yaşamıma bunların asimetrik bir halde empoze ediliyor oluşundan sıkıldım artık.Öyle ki sürekli dünyaya bir şeyler vermekten kendimde bir şey kalmaz bir durumdayım.O halde sormak gerek; nerede kazanımlar,emekler,gülüşler,hayretler içinde kalışlar,bitmesi istenmeyen anlar...O kadar küstah bir oyunun içine fırlatılmış olmaktan ve bununla birlikte kendimi yaşlanmış bir çınar ağacı gibi hissizleştirilen bir örneklemde bulunmaktan ziyadesiyle nefret, tiksinme ve bıkkınlık duymaktayım.Artık sıkıcı oldu, yeter yani. Yayında ve yapımında emeği geçen herkese en içten duygularımla gülümsüyorum!!